De term ‘maatschappelijk ondernemerschap’ is de laatste jaren ingeburgerd in de corporatiesector. Het begrip duidt daarbij zowel op de bijzondere positie van de corporaties (als speler tussen overheid, markt en maatschappij), als op een manier van werken (er wordt op een ondernemende wijze gewerkt aan het verwezenlijken van de maatschappelijke doelen). In discussies en onderzoeken over woningcorporaties ligt de nadruk sterk op de institutionele kant. Er is relatief weinig onderzoek gedaan naar de invulling van het ondernemen zelf: welke missie heeft een maatschappelijk ondernemende woningcorporatie en hoe kan zij haar organisatie zo inrichten dat zij die missie kan vervullen?

Uitvoering van voorraadbeleid door woningcorporaties

Introductie

Als beleid eenmaal is vastgesteld begint de implementatie. Organisaties willen hun beleid graag zodanig verankeren dat de uitvoering van beleid ook daadwerkelijk plaatsvindt. Tegelijkertijd kan het in de praktijk soms verstandig zijn om van beleid af te wijken, bijvoorbeeld omdat er nieuwe inzichten zijn, of omdat er beren op de weg komen die je beter kunt mijden. Daarom is het belangrijk om als organisatie voortdurend de balans te zoeken tussen verankeren van beleid aan de ene kant en bewust van beleid afwijken aan de andere kant. In dit paper wordt deze zoektocht geïllustreerd aan de hand van casestudies bij vier woningcorporaties. Daarbij ga ik in op het verankeren van beleid, en hoe hier vervolgens legitiem van kan worden afgeweken.

Een realistisch alternatief voor ambitieus Emmen.

(Artikel uit 2006) In maart 2006 stond er een opvallend berichtje in het Dagblad van het Noorden. Volgens woningcorporatie Wooncom zijn de groeiverwachtingen van de gemeente Emmen onwaarschijnlijk hoog. De gemeente verwacht over 15 jaar 120.000 inwoners te hebben. Twaalfduizend meer dan nu. Wooncom heeft gelijk als het stelt dat deze groeiambitie niet realistisch is. Het is natuurlijk altijd mooi wanneer een gemeente ambities heeft, maar dat hoeft niet altijd te betekenen dat tegen beter weten in moet worden ingezet op een groeiende stad. Ook bij een kleine groei of krimp kan een stad floreren. Daarin schuilt het realistische alternatief voor Emmen.

Onderstaande artikel van Ritske Dankert werd in iets gewijzigde vorm gepubliceerd in Trouw op 27 november 2007.

De discussie rond de snelle treinverbinding tussen Amsterdam en Groningen wordt deze week in de Tweede Kamer beslist. Het ziet er niet best uit voor de lijn. Minister Eurlings heeft onlangs te kennen gegeven er niets meer in te zien. In de aanloop naar dit besluit is de discussie door politiek Den Haag ten onrechte versmald tot twee lokale problemen: de werkgelegenheid in Noord-Nederland en de bereikbaarheid in de regio Amsterdam-Almere. De minister doet er verstandig aan die oogkleppen af te zetten en te focussen op de positie van de Randstad in Europa. Dan wordt een snelle lijn in noordelijke richting weer een aantrekkelijke optie, mits deze wordt doorgetrokken naar Hamburg. Ik geef hiervoor twee argumenten.